|
|
((ناخدای شعر ))
به روح بلند سیروس رادمنش
بیدارخواب لحظه های پلنگ !
ذوالاکتاف شعر
چه کرده با شانه های روح تو،اینسان
که تشنه ترازرود
دم برآورده ای به نیاسودان
راستی
خورشید ازکدام سمت به رویاهایت می وزد
که سکوت.....رساترین کلام توبود
درانفجاراین همه قهقهه
که گوش زمین را می ترکاند.....
مجید حسینی نژاد
محمد صفايي
امیدوارم که بهشت خواهر اردی بهشت نباشد
سینه به سینه / باید عرق می کردیم ترس را
چرا که آنها لامِ لمِ دیوار بودند وُما
کاف ِکامِ نایگانِ مظنونِ انالحق
*******
گمانِ پروانه حول ِشمعواره /درنافِ حرمم می سوزد
ایندم که شهوتِ مشعل/تنها رقصینگی ی رشته را ...
*******
کشیده بندان بر شنزار
چونان مُرداری به کجا گاهِ کیستانی رحمبو
چونان سگی که زنجیرش را وفایش
- اوکه شبانی کرده است / زخمه ي زخم ها را در بوران نمک
نیست آیا خدایی براه درچشمانش ...
*******
دارم نبود همه به پینه پنجه های بابونه !
به دودرکردنمان هم نه ، نرگس !
مابندگانِ بندِ واقعی خدابودیم
چراکه آگاه از قید / مست می گذشتیم تا نانِ گرسنگی مان دوتاشود
که هم،راه مرگمان