به یاد آموزگارانی که درراه مدرسه طعمه گرگها شدند

 قصه معلم ما

جز سپیدی به دششت پیدا نیست

پاکی برف راه را شسته است

رنگ در رنگ تپه ها اینک

زیر بوران برفگم گشته است

                                           ردپای معلم تنها

                                           چند گامی به جای  می ماند

                                           گامها می گریزد ازردپا

                                          خستگی هم زراه می آید

مدرسه ،اول ده بعدی است

باز امروز بسته است امّا

پشت درمانده چند طفل نحیف

دست وپاشان کرخت از سرما

                                      مگر این صبح راه گم کرده است

                                     که به آخر نمی رسد این راه

                                     مرد در راه باز می یابد

                                    آخرین خاطرات مدرسه را

پای ودمپایی علی دربرف           تندتر راه می رود اینک                گرگها دور طعمه حلقه زدند

پاکت مشق کهنه ی  اکبر            گرگی ازراه دور می خواند           برف از خون مرد رنگ گرفت

گاوبیمار مادر مهدی                  دست وپای معلم تنها                    لحظه ای بعد برف پاک وسفید

سقف لرزان خانه قنبر               دل به آواز گرگ می بازد              روی این داستان کهنه گرفت

                                                                                                     ((مهدی صفار))

 

 

                          

 

  / پاسپورت (برای س- سپانلو)

   1

چهره در چهره ی آب

موج می زند ماهِ نیم

خلاص می شود شب

وسپیده خوب می داند

باغچه

در کدام نسرين

به گِل نشسته است ./

         2

به سایش زخم

          هنوزم

ومرگ دردخمه های قرار

قسم می خورد

وشاعر که بخیل نبوده ست ./

          3

اعتراف می کنم

نمی خواهم زنده بمانم با

آنان که برده ام

بنویس ؛

باقی لاشه را نیزسگ ها بخورند ./

           4

گاه ك گورم را کنده اند

بگو؛ مرده شورم ببرند

هر آنکه چشمش

شور نیست ./  

                                                      محمد صفایی

بابونه های مادری

به روح محمد

 

چشمه ی مفقود زیر پر

یاد تلخ  تو چه ! شیرین است

رعشه های ترد بابونه

زله هم

از کهکشانهای دو مالون رفت

یاس زرد سفرهای تنگ

بازهم دا رود

بخواب

اگراداتس

که سینه در

تعفن سکوت نمی پوسد

لوتوس نقش بر پهلو

خشک!

از مغربی شیرها

جفت جفت

در

بند بند نافهاست  

 

اسماعيل مكوندي

 به چرخشی کوتاه

ببین که مرده ام بر اسب

با نفس هام خشکیده  در بوی خیس یال

گاو زبانی بر اسبم بگذار و گورم را بپوش

از سم های پیگرد

از شانه های تکیده  روبر گیر

نگو کیستی

از گردونه میدانم

که تاریک می کند نام های روشن کوه را !

از غبار پلکم می شناسم

 جهان چه بود

هفت كل

اين راز جاودانگي شهر كوچكي است          كه ورد مردمانش مرتضي علي است

او ايستاده است سرفـــــــــراز و هفت         شهـــر شعور و گندم وچشمه هاي نفت

شهري كه بوي هلپه و اسفند مي دهــد         ما را به تكه تكه اش پيــــــوند مي دهد

ما هفت پشتمان به آيينه مي رســـــــد          حس ِ زنانمان به تهمينه مي رســــــــد

مردانمان اصالت يك قــــــوم ماندگار         پينه به دستهايشان  مـــــانده يادگـــــــار

تصـــــــــوير آفتاب كه لبخند مي زند         شهــــدم جـــــوانه مي زند،آوند مي زند

او ايستاده است ســـــــرفراز و هفت         شهر شعـــور و گندم و چشمه هاي نفت

*****                            اختر سررشته دار

 

          گوزل گلمدئ

باهار اولدئ غنچه لَر آچولدئ گوزَل گلمــــــــدئ           غارلار ارْرِدئ داغلار گوزيگدئ گوزل گلمدئ

ســـــارالدئ اورَگم پر و بالئ گوزل گلمـــــــــدئ            توكـــــــولدئ تَر نهالوم يارپاغئ  گوزل گلمدئ

گوي نوم خوشدور نازلئ گولوم ، قـــــــد عَلَم ايلَيه          بو يامان شامومئ ، رخشان گونوم سحــــر ايليه

چهچه وورا بولــــبولوم ، اؤرگمئ شـــــــــــاد ايليه         قويينگ تايانام  ياندوران دردمه گـــوزل گلمدئ

اوجه داغــــــلار داشنئ ، قيچ آلتونا يول ايلـــــــدُم          ناقـــــــــاد آي و گــــونئ سايا  سايا ايلِ ايلـــــدُم

انتظار ا لندن گؤجه  گؤندوزئ بـــير ايلــــــــــــدم           كيم چارا ائده ، يامان دردمه گــــــــوزل گلمدئ

قدم باسدوم هـــــــر باغ و بوستانا نشان گورمــــدم          هر گلستان سيرنه گئدم هچ اثر گــــــــــــورمدم

دُر و گوهر گوردوم ، او لعلئ مــــرجانئ گورمدم            صبر و قرار گئدئ الدن ، نازلئ گوزل گلمدئ

خسرودئرخواب ايچنده گوردوم،من قشنگ ماراليْ           الا گؤز، كمان قاش ، بـزد مشدئ او آي جمالئ

بيـــــــــــرگلستان ايچنده، علم ائدمشدئ نهـــــالئ             او شام خواب ايچنده ، گئدي داها گوزل گلمدئ

/شب/

با تارهاي زلف يك شب

كه مي پيچد سايه را در سياه چال

و خواب كودك بازيگوش

چوب و آتش

روي ايستاده موج چشمانت

آن سو كه از افق

مي چريد نور را

بره ي سياه كوهي