|
درد دل
20/01/1386
hh2kh@hotmail.com
انسان ها: پل/پله ها/
پنجره ، درخت...
می خواستم در
پایان سال 85، نوشتن در این سایت را به جوان ها وا گذارم و
خود تماشاگر هنر نمایی آن ها باشم. اما چه کنم که سعی من و دل
بی حاصل بود!
و این " شهاب" با عطر جان پرور " شاه
نشینی" خود مرا اغوا کرد که پیرانه سر با همه ی دغدغه ی نان و
مشغله ی کار و کلکسیون بیماری های همراه، دوباره به میدان
بیایم و حاصل عرق ریزان روح – نوشتن را پیشکش جان های عاشق
کنم.
و اکنون که
بهار این رستاخیز دوباره ی نوشدن و عبرت آموزی به سرزمین " دشت
بهار" _ هفتکل آمده می توان از بسیار ناگفته ها سخن گفت و به
فراخوان صلا در داد که بخشی دست کم در حد امکانات بومی زمینه
های همدلی آگاهانه در راستای توسعه ی طبیعی مدنیت مشارکت آمیز
را فراهم کنیم و از هر گونه مدنیت آمرانه تبری جوییم و از
ژرفای دل بانگ برآوریم که:
انسان ها: پل / پله ها/
پنجره، درخت...
یعنی چه؟
یعنی آن که: برای ساختن، لازم است
زمینه های تفاهم جمعی را فراهم نمود. چرا که انسان ها برای
همدیگر به مثابه ی پل هستند تا پله های پیوند را فراهم کنند و
به پنجره های دانایی برسند و ریشه ها بدوانند پر از میوه های
کام و نام...
اما به عنوان فتح باب همگرایی به چند
پرسش روی آوریم:
هفتکل 1386 از نظر توسعه ی بومی لازم
است چه مقدار با و ضعیت خود در سال 1385 تفاوت یابد تا ارتقاء
فرهنگی داشته باشد؟
عناصر، موءلفه ها و عوامل این پیشرفت
کدامند؟
آیا غلبه بر مشکلات مادی و معنوی
کنونی از طریق بخشنامه و فرمان های بیرونی بدست
می اید؟
همین جا باید جهت استحضار نیروهای
روشنفکر – از هر طریقت و شریعتی ، اظهار داشت که برای سازندگی
و تحقق آرمان هایتان در پی کدام مدینه ی فاضله هستید؟این گوی و
میدان! بیار آن چه داری ز مردانگی و نیروی دانایی!
هفتکل می تواند به عنوان کارگاه ظهور
استعدادهای سازندگی، بستر مساعدی از شکوفایی باشد. آن که جان
عاشقی دارد خوشا خدمت...
برای آن که در این اوان سال پر
برکت، شما را خسته نکرده باشم، به ذکر چند گفته ی ارزشمند از
بزرگان بسنده می کنم و پی آمد این نوشته را چند روز دیگر ، در
نگاهی نزدیکتر به مقولات بوم زیستی و راه های برون رفت از
معضلات خود ساخته در فضای هفتکل پیش خواهم برد. اما جان کلام
آن که سازندگی، یعنی توسعه ی هوشمندانه با دانایی شروع می شود.
چرا که بنا به فرمایش حکیمانه: دشمن ذاتی مردم نادانیشان می
باشد.
حکیم داد و خرد: ابوالقاسم فردوسی، در
شاهنامه از حاکمیت پر خیر طهمورث می گوید که در جنگ بر دیوان
پیروز می شود و:
از ایشان دو بهره به افسون ببست /
دگرشان به گرز گران کرد خست
کشیدشان خسته و بسته خوار / به جان
خواستند آن زمان زینهار
که ما را مکش تا یکی نو هنر / بیاموزی
از ما، کت آید ببر ( که ترا نتیجه دهد)
کیِ نامور دادشان زینهار / بدان تا
نهانی کنند آشکار ( کی = کی طهمورث، طهمورث بزرگ)
چو آزاد گشتند از بند او / بجستند
ناچار پیوند او
نبشتن به خسرو بیاموختند / دلش را به
دانش برافروختند
نبشتن یکی؟ نه! که نزدیک سی / چه
رومی، چه تازی و چه پارسی..
پس نخستین گام آن که حصار ها ی جهالت
را از پیش پاهامان برداریم و " کوری" خود را درمان کنیم. مگر
نه آن که عرفا فرموده اند: چشم سر بفروش و چشم دل بخر؟!
آیا آنان که نمی
دانند با آنان که می دانند برابرند؟
قران مجید
در کسب دانش تا
چین هم هجرت نمایید.
رسول اکرم(ص)
توانا بود هر که دانا
بود...
فردوسی
دانایی توانایی
است.
الوین تافلر
امت من به علت
نبود آگاهی به هلاکت می رسند.
عیسی مسیح (ع)
"حقیقت گوهری نیست
که در دست این و آن باشد، آذرخشی است که از برخورد های اندیشه
روی می نماید. حقیقت در گفتگوها می درخشد."
سقراط
جامعه ی نادان به
آزادی نمی رسد.
اریش فروم
آدمیان در کسب
قدرتند، این توانایی در کسب دانش نهفته است.
اسپینوزا
*****
و در پایان این مقال اما نگاهی چند به
دور و بر:
1) در پاسخ به هایهوی فیلم " 300" ؛
باید اشاره ای کنم به پرسئوس یکی از خدایان
یونان که حامی ایرانیان بود. همین و بس. و فتنه انگیزان بدانند
که یونان و ایران مشترکات و تعاملات فرهنگی بسیار داشته اند...
2) آقای غلام عباس بهرامی عزیز، دوست و
هم شهری نازنینم مقاله ای نوشته خواندنی در جام جم، صفحه ی
"سفر"( 14/01/1386) با عنوان " ترک های 14 چریک، با صفا و
صمیمی".
3) روزنامه نگار فرهیخته ی هفتکلی :
پیا گپ مکوند: جناب منصور محرابی فرد هم ره آورد سفری دارد در
صفحه ی ایران گردی روزنامه ی ایران ( 16/01/1386) با عنوان "
دیار شقایق های سوزان و خانه های شیروانی"
و ... تا دریچه ی دیگر، بهارانتان
بهروز و پیروز..
|
